Wtorek, 9 Czerwca

Pierwsza Księga Królewska 17,7-16.

Potok, przy którym ukrywał się Eliasz, wysechł, gdyż w kraju nie padał deszcz. Wówczas Pan skierował do niego to słowo: «Wstań! Idź do Sarepty koło Sydonu i tam będziesz mógł zamieszkać, albowiem kazałem tam pewnej wdowie, aby cię żywiła». Wtedy wstał i zaraz poszedł do Sarepty. Kiedy wchodził do bramy tego miasta, pewna wdowa zbierała tam sobie drwa. Więc zawołał ją i powiedział: «Daj mi, proszę, trochę wody w naczyniu, abym się napił». Ona zaś zaraz poszła, aby jej nabrać, ale zawołał na nią i rzekł: «Weź, proszę, dla mnie i kromkę chleba!» Na to odrzekła: «Na życie Pana, twego Boga! Już nie mam pieczywa — tylko garść mąki w dzbanie i trochę oliwy w baryłce. Właśnie zbieram kilka kawałków drewna i kiedy przyjdę, przyrządzę sobie i memu synowi strawę. Zjemy to, a potem pomrzemy». Eliasz zaś jej powiedział: «Nie bój się! Idź, zrób, jak rzekłaś; tylko najpierw zrób z tego mały podpłomyk dla mnie i przynieś mi! A sobie i twemu synowi zrobisz potem. Bo Pan, Bóg Izraela, rzekł tak: Dzban mąki nie wyczerpie się i baryłka oliwy nie opróżni się aż do dnia, w którym Pan spuści deszcz na ziemię». Poszła więc i zrobiła, jak Eliasz powiedział, a potem zjadł on i ona oraz jej syn, i tak było co dzień. Dzban mąki nie wyczerpał się i baryłka oliwy nie opróżniła się według obietnicy, którą Pan wypowiedział przez Eliasza.

Księga Psalmów 4,2.3.4-5.7-8.

Kiedy Cię wzywam, odpowiedz mi, Boże, który wymierzasz mi sprawiedliwość. Tyś mnie wydźwignął z utrapienia, zmiłuj się nade mną i wysłuchaj moją modlitwę. Jak długo będą ociężałe wasze serca, mężowie?   Czemu kochacie marność i szukacie kłamstwa? Wiedzcie, że godnym podziwu czyni Pan swego wiernego. Pan mnie wysłucha, gdy będę Go wzywał. Zadrżyjcie i już nie grzeszcie, rozważcie na swych łożach i zamilknijcie. Wielu powiada: «Któż nam ukaże szczęście?» Wznieś ponad nami, Panie, światłość Twojego oblicza. Więcej radości wlałeś w moje serce niż w czasie obfitych plonów pszenicy i wina.

Ewangelia wg św. Mateusza 5,13-16.

Jezus powiedział do swoich uczniów: «Wy jesteście solą ziemi. Lecz jeśli sól utraci swój smak, czymże ją posolić? Na nic się już nie przyda, chyba na wyrzucenie i podeptanie przez ludzi. Wy jesteście światłem świata. Nie może się ukryć miasto położone na górze. Nie zapala się też lampy i nie umieszcza pod korcem, ale na świeczniku, aby świeciła wszystkim, którzy są w domu. Tak niech wasze światło jaśnieje przed ludźmi, aby widzieli wasze dobre uczynki i chwalili Ojca waszego, który jest w niebie».

Święta Hildegarda z Bingen

Wszystkie elementy w człowieku są odrębne i podlegają ustalonemu porządkowi. Dusza jawi się niczym ogień, a w niej rozum jest jak światło. Dusza jest przeniknięta światłem rozumu, tak jak świat rozjaśnia słońce, dzięki czemu poprzez rozum może przewidywać i poznawać wszystkie dzieła człowieka. […] Słońce, zasłonięte przez czarną chmurę, ukryte za błyskawicami, grzmotami i ulewnymi deszczami, znika; ale gdy te zjawiska ustają, znów rozlewa swoje światło. Tak samo jest z duszą człowieka, tak bardzo uciskaną przez ciało, że działa zgodnie z pragnieniami ciała, a wewnętrzne światło rozumu zostaje przyćmione: gniew jest bowiem jak błyskawica, chciwość jak grzmot, a niedozwolone pragnienia ciała jak ulewne deszcze. Gdy pokuta oczyści ją z jej złych skłonności, znów rozbłyska w blasku prawdziwego światła, oświecona nadzieją wyzwolenia i zbawienia. Dusza wówczas emanuje rozumem, tak jak słońce wysyła swoje promienie, i dzięki niemu rozróżnia to, co niebiańskie, od tego, co ziemskie. Dusza człowieka jest umacniana przez ogień słońca Ducha Świętego, aby spełnić dobro, ale chłód lenistwa i zaniedbania ją osłabia. Ogień wytrwałości i skrucha ducha, łącząc się, sprawiają, że człowiek wydaje dobre owoce. Dodają mu otuchy i zdobią go we wszystko, co jest pożyteczne, aby nic go nie oddzieliło od służby Bogu od kochania Go.