Sobota, 22 Sierpnia

Księga Izajasza 9,1-3.5-6.

Naród kroczący w ciemnościach ujrzał światłość wielką; nad mieszkańcami kraju mroków światło zabłysło. Pomnożyłeś radość, zwiększyłeś wesele. Rozradowali się przed Tobą, jak się radują w żniwa, jak się weselą przy podziale łupu. Bo złamałeś jego ciężkie jarzmo i drążek na jego ramieniu, pręt jego ciemięzcy, jak w dniu porażki Madianitów. Albowiem dziecię nam się narodziło, Syn został nam dany, na Jego barkach spoczęła władza. Nazwano Go imieniem: «Przedziwny doradca, Bóg Mocny, odwieczny ojciec, Książę Pokoju». Wielkie będzie Jego panowanie w pokoju bez granic na tronie Dawida i nad Jego królestwem, które On utwierdzi i umocni prawem i sprawiedliwością, odtąd i na wieki. Zazdrosna miłość Pana Zastępów tego dokona.

Księga Psalmów 113(112),1-2.3-4.5-6.7-8.

Chwalcie, słudzy Pańscy, chwalcie imię Pana. Niech imię Pańskie będzie błogosławione teraz i na wieki. Od wschodu aż do zachodu słońca niech będzie pochwalone imię Pana. Pan jest wywyższony nad wszystkie ludy, ponad niebiosa sięga Jego chwała. Kto jest jak nasz Pan Bóg, który mieszka w górze co w dół spogląda na niebo i na ziemię? Podnosi nędzarza z prochu   i dźwiga z gnoju ubogiego. by go posadzić wśród książąt, wśród książąt swojego ludu.

Ewangelia wg św. Łukasza 1,26-38.

Bóg posłał anioła Gabriela do miasta w Galilei, zwanego Nazaret, do dziewicy poślubionej mężowi, imieniem Józef, z rodu Dawida; a dziewicy było na imię Maryja. Wszedłszy do Niej, Anioł rzekł: «Bądź pozdrowiona, łaski pełna, Pan z Tobą, błogosławiona jesteś między niewiastami». Ona zmieszała się na te słowa i rozważała, co miałoby znaczyć to pozdrowienie. Lecz anioł rzekł do Niej: «Nie bój się, Maryjo, znalazłaś bowiem łaskę u Boga. Oto poczniesz i porodzisz Syna, któremu nadasz imię Jezus. Będzie On wielki i będzie nazwany Synem Najwyższego, a Pan Bóg da Mu tron Jego praojca, Dawida. Będzie panował nad domem Jakuba na wieki, a Jego panowaniu nie będzie końca». Na to Maryja rzekła do anioła: «Jakże się to stanie, skoro nie znam męża?» Anioł Jej odpowiedział: «Duch Święty zstąpi na Ciebie i moc Najwyższego okryje Cię cieniem. Dlatego też Święte, które się narodzi, będzie nazwane Synem Bożym. A oto również krewna Twoja, Elżbieta, poczęła w swej starości syna i jest już w szóstym miesiącu ta, którą miano za niepłodną. Dla Boga bowiem nie ma nic niemożliwego». Na to rzekła Maryja: «Oto Ja służebnica Pańska, niech Mi się stanie według słowa twego». Wtedy odszedł od Niej Anioł.

Św. Iwo z Chartres

Dzisiaj świętujemy cudowne poczęcie Jezusa przez Dziewicę. Celebrujemy początek naszego odkupienia i zwiastujemy zamiar Boży, powzięty z dobrocią i mocą. Ponieważ gdyby Pan wszechświata przyszedł na poszukiwanie uciekających służących, aby ich sądzić, a nie im okazać dobroć, to nigdy by się nie otoczył tą kruchą otoczką z prochu ziemi (Rdz 2,7) w której mógł cierpieć z nami i za nas. Poganom to wydaje się, cytując słowa świętego Pawła, słabością i głupstwem (1Kor 1,23.25), ponieważ opierają się na rozumowaniu próżnej filozofii i kształtują swoje osądy o Stworzycielu według praw stworzenia. Czy istnieje potężniejsze dzieło niż poczęcie z Dziewicy, wbrew prawom natury? I, po przybraniu naszego ciała, doprowadzenie śmiertelnej natury do chwały nieśmiertelności, przechodząc przez śmierć? To dlatego apostoł mówi: „Co jest słabe u Boga, przewyższa mocą ludzi” (w. 25). Dzisiaj łono Dziewicy staje się bramą niebios, przez którą Bóg zstępuje do ludzi, aby wynieść ich do nieba.