Środa, 5 Sierpnia

Księga Jeremiasza 31,1-7.

«W owych czasach – mówi Pan – będę Bogiem dla wszystkich pokoleń Izraela, one zaś będą moim narodem». Tak mówi Pan: «Znajdzie łaskę na pustyni naród, co wyszedł cało spod miecza; Izrael pójdzie do miejsca swego odpoczynku. Pan się mu ukaże z daleka: Ukochałem cię odwieczną miłością, dlatego też podtrzymywałem dla ciebie łaskawość. Znowu cię zbuduję i będziesz odbudowana, Dziewico-Izraelu! Przyozdobisz się znów swymi bębenkami i zaczniesz tańce pełne wesela. Będziesz znów sadzić winnice na wzgórzach Samarii; uprawiający będą sadzić i zbierać. Nadejdzie bowiem dzień, kiedy strażnicy znów zawołają na wzgórzach Efraima: Wstańcie, wstąpmy na Syjon, do Pana, Boga naszego!» Tak bowiem mówi Pan: «Wykrzykujcie radośnie na cześć Jakuba, weselcie się pierwszym wśród narodów! Głoście, wychwalajcie i mówcie: Pan wybawił swój lud, Resztę Izraela!»

Księga Jeremiasza 31,10.11-12ab.13.

Słuchajcie, narody, słowa Pańskiego, głoście na dalekich wyspach i mówcie: «Ten, co rozproszył Izraela, znów go zgromadzi i będzie czuwał nad nim jak pasterz nad swym stadem». Pan bowiem uwolni Jakuba, wybawi go z ręki silniejszego od niego. Przyjdą z weselem na szczyt Syjonu i rozradują się błogosławieństwem Pana. Wtedy dziewica rozweseli się w tańcu i młodzieńcy cieszyć się będą ze starcami. Zamienię bowiem ich smutek w radość, pocieszę ich i rozweselę po ich troskach.

Ewangelia wg św. Mateusza 15,21-28.

Jezus podążył w strony Tyru i Sydonu. A oto kobieta kananejska, wyszedłszy z tamtych okolic, wołała: «Ulituj się nade mną, Panie, Synu Dawida! Moja córka jest ciężko nękana przez złego ducha». Lecz On nie odezwał się do niej ani słowem. Na to podeszli Jego uczniowie i prosili Go: «Odpraw ją, bo krzyczy za nami». Lecz On odpowiedział: «Jestem posłany tylko do owiec, które poginęły z domu Izraela». A ona przyszła, upadła przed Nim i prosiła: «Panie, dopomóż mi». On jednak odparł: «Niedobrze jest zabierać chleb dzieciom, a rzucać szczeniętom». A ona odrzekła: «Tak, Panie, lecz i szczenięta jedzą okruchy, które spadają ze stołu ich panów». Wtedy Jezus jej odpowiedział: «O niewiasto, wielka jest twoja wiara; niech ci się stanie, jak pragniesz!» Od tej chwili jej córka była zdrowa.

Kardynał Józef Ratzinger

W Ewangelii Jezus zaprasza nas do tej modlitwy: „Proście, a będzie wam dane; szukajcie, a znajdziecie; kołaczcie, a otworzą wam”. Te słowa są bardzo cenne, bo wyrażają prawdziwą relację Boga z człowiekiem i ponieważ znajdują odpowiedź na fundamentalny problem w historii religii i w naszym życiu osobistym. Czy jest dobrze i sprawiedliwie prosić o coś Boga? Lub czy jedyna odpowiedź, odpowiadająca na transcendencję i wielkość Boga, nie polega na chwaleniu Go, wielbieniu, dziękowaniu – na modlitwie, która jest zatem bezinteresowna? […] Jezus nie zna tej obawy. On nie naucza religii dla elit, całkowicie bezinteresownej. Idea Boga, którą przekazuje Jezus, jest inna: Jego Bóg jest bardzo ludzki; to Bóg dobry i potężny. Religia Jezusa jest ludzka i prosta – to religia ludzi prostych: „Wysławiam Cię, Ojcze, Panie nieba i ziemi, że zakryłeś te rzeczy przed mądrymi i roztropnymi, a objawiłeś je prostaczkom” (Mt 11,25). Prostaczkowie, którzy potrzebują Bożej pomocy i o nią proszą, rozumieją lepiej tę prawdę niż mędrcy, którzy rezygnują z modlitwy prośby i uznają jedynie bezinteresowną modlitwę uwielbienia Boga. Tworzą oni samowystarczalność człowieka, co nie jest w zgodzie z jego ubóstwem, jak to wyraża Estera: „Wspomóż mnie!” (Est 4,17). Za tą szlachetną postawą, która nie chce kłopotać Boga naszymi małymi nieszczęściami, kryje się zwątpienie: czy Bóg ma moc, by zmienić naszą sytuację i wejść w rzeczywistość naszego ziemskiego życia? Jeśli Bóg nie reaguje, jeśli nie ma mocy działania w konkretnych zdarzeniach w naszym życiu, to jak może pozostawać Bogiem? A skoro Bóg jest miłością, to czy miłość nie znajdzie sposobu, żeby odpowiedzieć na nadzieję tego, który kocha? Jeśli Bóg jest miłością, a nie mógłby nam pomóc w naszym konkretnym życiu, to miłość nie byłaby ostateczną mocą świata.