Czwartek, 3 Września

Pierwszy list do Koryntian 3,18-23.

Bracia: Niechaj się nikt nie łudzi. Jeśli ktoś spośród was mniema, że jest mądry na tym świecie, niech się stanie głupim, by posiadł mądrość. Mądrość bowiem tego świata jest głupstwem u Boga. Zresztą jest napisane: «On udaremnia zamysły przebiegłych» lub także: «Wie Pan, że próżne są zamysły mędrców». Niech się przeto nie chełpi nikt z powodu ludzi! Wszystko bowiem jest wasze: czy to Paweł, czy Apollos, czy Kefas; czy to świat, czy życie, czy śmierć, czy to rzeczy teraźniejsze, czy przyszłe; wszystko jest wasze, wy zaś Chrystusa, a Chrystus — Boga.

Księga Psalmów 24(23),1-2.3-4ab.5-6.

Do Pana należy ziemia i wszystko, co ją napełnia, świat cały i jego mieszkańcy. Albowiem On go na morzach osadził i utwierdził ponad rzekami. Kto wstąpi na górę Pana, kto stanie w Jego świętym miejscu? Człowiek rąk nieskalanych i czystego serca, którego dusza nie lgnęła do marności. On otrzyma błogosławieństwo od Pana i zapłatę od Boga, swego Zbawcy. Oto pokolenie tych, którzy Go szukają, którzy szukają oblicza Boga Jakuba.

Ewangelia wg św. Łukasza 5,1-11.

Pewnego razu – gdy tłum cisnął się do Jezusa, aby słuchać słowa Bożego, a On stał nad jeziorem Genezaret – zobaczył dwie łodzie, stojące przy brzegu; rybacy zaś wyszli z nich i płukali sieci. Wszedłszy do jednej łodzi, która należała do Szymona, poprosił go, żeby nieco odbił od brzegu. Potem usiadł i z łodzi nauczał tłumy. Gdy przestał mówić, rzekł do Szymona: «Wypłyń na głębię i zarzućcie sieci na połów!» A Szymon odpowiedział: «Mistrzu, całą noc pracowaliśmy i nic nie ułowiliśmy. Lecz na Twoje słowo zarzucę sieci». Skoro to uczynili, zagarnęli tak wielkie mnóstwo ryb, że sieci ich zaczynały się rwać. Skinęli więc na współtowarzyszy w drugiej łodzi, żeby im przyszli z pomocą. Ci podpłynęli; i napełnili obie łodzie, tak że się prawie zanurzały. Widząc to, Szymon Piotr przypadł Jezusowi do kolan i rzekł: «Wyjdź ode mnie, Panie, bo jestem człowiekiem grzesznym». I jego bowiem, i wszystkich jego towarzyszy w zdumienie wprawił połów ryb, jakiego dokonali; jak również Jakuba i Jana, synów Zebedeusza, którzy byli wspólnikami Szymona. A Jezus rzekł do Szymona: «Nie bój się, odtąd ludzi będziesz łowił». I wciągnąwszy łodzie na ląd, zostawili wszystko i poszli za Nim.

Św. Augustyn

Jakże wielka jest dobroć Chrystusa! Piotr był grzesznikiem, a mówca, który rozumie grzesznika, zasługuje na pochwałę. Oto dlaczego apostoł Paweł powiedział do pierwszych chrześcijan: „Przeto przypatrzcie się, bracia, powołaniu waszemu! Niewielu tam mędrców według oceny ludzkiej, niewielu możnych, niewielu szlachetnie urodzonych. Bóg wybrał właśnie to, co głupie w oczach świata, aby zawstydzić mędrców, wybrał to, co niemocne, aby mocnych poniżyć; i to, co nie jest szlachetnie urodzone według świata i wzgardzone, i to, co nie jest, wyróżnił Bóg, by to, co jest, unicestwić” (1 Kor 1,26-28). Gdyby Chrystus wybrał mówcę, mówca mógłby powiedzieć: „Zostałem wybrany dzięki mojej elokwencji”. Jeśli wybrałby senatora, senator mówiłby: „Zostałem wybrany ze względu na moją pozycję”. Tak samo, gdyby wybrał cesarza, cesarz mógłby mówić: „Zostałem wybrany z powodu mojej władzy”. Trzeba, by ludzie ci zamilkli na chwilę, poczekali trochę i byli cierpliwi. Nie zostaną zapomniani ani odrzuceni. Muszą poczekać trochę, ponieważ mogliby się szczycić ze względu na siebie samych. „Daj mi – mówi Chrystus – tego grzesznika, daj mi tego prostego człowieka bez wykształcenia, daj mi tego, z którym senator nie raczy rozmawiać, nawet gdy kupuje od niego rybę. Tak, daj mi tego człowieka. Gdyż kiedy go wypełnię, zobaczy wyraźnie, że to właśnie ja sam działałem. Zapewne, dopełnię też mojego dzieła w senatorze, mówcy i cesarzu, ale moje czyny nie będą tak widoczne, jak w przypadku grzesznika. Senator, mówca i cesarz mogą się szczycić tym, kim są; grzesznik będzie się szczycił jedynie Chrystusem. Zatem niech grzesznik nauczy ich pokory, która prowadzi do zbawienia. Niech najpierw przyjdzie grzesznik”.